ای مونس نجواهای پنهان

هر که خلوتی با تو ساخت خود را یافت

و هر که به دیگران پرداخت هستی اش را در ازدحام نفوس باخت

در این ماه لذت خلوت با خودت را به ما عنایت کن..

.

.

پینوشت:

این روزها تو صاحب خانه ما شده ای ؛ چندیست قلمم را یارای نوشتن نیست .... و خشکسالی کویر اندیشه ام را فرا گرفته است.... به ن و القلم و آنچه نوشته می شود تو خود یاری ام کن...

"قل یا عبادی الذین اسرفوا علی انفسهم لا تقنطوا من رحمه الله ان الله یغفر الذنوب جمیعا انه هو الغفور الرحیم" سوره الزمر آیه 53

به آن بندگان که اسراف بر نفس خود کردند بگو هرگز از رحمت خدا ناامید مباشید البته خدا همه گناهان را خواهد بخشید که او خدایی بسیار آمرزنده و مهربانست

از ته دل خوشحال شدم / چون دوست داشتن خدا را بیشتر حس کردم./

.

.

اگر دستم نمی شکست دلم می شکست.../..

پینوشت:

اگر با من نبودش هیچ میلی / چرا ظرف مرا بشکست لیلی

سینه ام سرشار از رنج ها و سختی های است که در یک سال کار ماهان نیوز برایم اتفاق افتاد...

هرچند که پایان هر سختی حلاوت است ، اما خواهم نوشت از هرچه را که بتوانم گفت... کار سختی است کار خبر ، برای نفروختن قلمت و پایبندی بر آرمانهایت باید رنج کشید و صبر کرد ، باید سینه ات را آماده هجمه تهمت ها و افتراها کرد ، باید سوخت و ساخت و ساختنت را پاداشی نیست جز به درگاه حضرت حق ، که اگر قدمی و نفسی را جز در راه و خواست او برداشته باشی دچار خسرانی!

ماهان نیوز تجربه ای است برای حرکتی عظیم تر...

از تو هدایت می خواهم یا کریم/والسلام

به قلمم سوگند ،
به خون سیاهی که از حلقومش می چکد سوگند ،
به رشحه ی خونی که از زبانش می تراود سوگند ،
به ضجه های دردی که از سینه اش بر می آید سوگند...

که توتم مقدسم را نمی فروشم ، نمی کشم ، گوشت و خونش را نمی خورم ، به دست زورش تسلیم نمی کنم ، به کیسه زرش نمی بخشم ، به سر انگشت تزویرش نمی سپارم

دستم را قلم می کنم و قلمم را از دست نمی گذارم ، چشم هایم را کور می کنم ، گوشهایم را کر می کنم ، پاهایم را می شکنم ، انگشتم را بند بند می برم ، سینه ام را می شکافم ، قلبم را می کشم ، حتی زبانم را می برم و لبم را می دوزم....

اما قلمم را به بیگانه نمی دهم

به جان او سوگند که جان را فدیه اش می کنم ، اسماعیلم را قربانیش می کنم ، به خون سیاه او سوگند که در غدیر خون سرخم غوطه می خورم ، به فرمان او ، هر جا مرا بخواند ، هر جا مرا براند، در طاعتش درنگ نمی کنم.

قلم توتم من است ،
امانت روح القدس من است ،
ودیعه مریم پاک من است ،
صلیب مقدس من است ،
در وفای او ، اسیر قیصر نمی شوم ،
زرخرید یهود نمی شوم ، تسلیم فریسان نمی شوم.

بگذار بر قامت بلند و راستین و استوار قلمم به صلیبم کشند ، به چهار میخم کوبند ، تا او که استوانه حیاتم بوده است ، صلیب مرگم شود ، شاهد رسالتم گردد ، گواه شهادتم باشد تا خدا ببیند که به نامجویی ، بر قلمم بالا نرفته ام ، تا خلق بداند که به کامجویی بر سفره گوشت حرام توتمم ننشته ام.....

...... هر کسی را ، هر قبیله ای را توتمی است ؛ توتم من ، توتم قبیله من قلم است.

قلم زبان خدا است ، قلم امانت آدم است ، قلم ودیعه عشق است ، هر کسی توتمی دارد

و قلم توتم من است

و قلم توتم ما است.

« دکتر علی شریعتی »

                                                                                              "خاطره ای از دکتر علی شریعتی"

مسافر کوی دوست هستم / حضرت حق سراپا تقصیری چون من را به خانه خویش فرا خوانده است.

.

.

.

.حلالم کنید./یاحق

اما آن که پشت در می نشیند یقینا از همه عاشق تر است...

عقل، اين سياسی‌بازى‌ها و سياسى‌كارى‌هاى متعارف نيست؛ اينها خلاف عقل است «العقل ما عبد به الرّحمن و اكتسب به الجنان؛ عقل چيزی است كه به وسيله آن خداوند عبادت می شود و بهشت كسب می شود»؛ عقل اين است كه انسان را به راه راست هدايت ميكند. اشتباه ميكنند آن كسانى كه خيال ميكنند با سياسى‌كارى، عقلائى عمل ميكنند؛ نه، عقل آن چيزى است كه راه عبادت خدا را هموار ميكند. شاخصش هم براى ما، بين خودمان و خدا، اين است كه نگاه كنيم ببينيم در بيان اين حرف اخلاص داريم يا نه؟ به فكر خدائيم يا نه؟ من دارم براى خاطر خدا، رضاى خدا حرف ميزنم يا براى خاطر جلب توجه شما دارم حرف ميزنم؟ براى خاطر خداست يا براى خاطر دل مستمع و غير مستمع است؟ معيارش اين است. به خودمان مراجعه كنيم؛ اقضى القضات نسبت به انسان، خودِ انسان است. خودمان را فريب ندهيم...