و ما هنوز در انتظار

میخوایم آدم بمونیم ، اما نمیذارن که!!!

الرحیل ! الرحیل !

اكنون بنگر حیرت میان عقل و عشق را !

اكنون بنگر حیرت عقل و جرأت عشق را ! بگذار عاقلان ما را به ماندن بخوانند ... راحلان طریق عشق می دانند كه ماندن نیز در رفتن است . جاودانه ماندن در جوار رفیق اعلی ، و این اوست كه ما را كشكشانه به خویش می خواند .

.

.

.مسافر کرب و بلایم  ، حلالم کنید...

های های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد ...

این است

که زمین چرکین است...

اي پاسخ گرامي امن يجيب ها
تعجيل کن به خاطر ما ناشکيب ها

چشم جهان به چشمه دستان سبز توست
جاري شو از وراي فراز و نشيب ها

تکليف انتقام شهيدان به دوش کيست ؟
خون مسيح مانده به روي صليب ها !

برخيز و بزم شب زدگان را به هم بزن
اي آشنا به ندبه و اشک غريب ها

مجتبی اسدی زاده فرزند علی...

یادتون نره / التماس دعا

سر خمّ می سلامت، شکند اگر سبوئی....

داستان عجیبی است داستان زندگی و فصل غریبی است فصل جدایی ها ، دلبستن ها ، دل کندن ها ، رها شدن و  تنها ماندن ها.... اما این روز ها هرچقدر تنهاتر میشوم بالاتر میروم ، دلم نمیخواهد تنهایی هایم را با کسی تقسیم کنم ، کسی نیست که قسمت اش کنم ، و هیچ کس به اندازه خداوند تنها نیست./

هر وقت به تنهایی خویش می اندیشم در مقابل تنهایی و غربت خدا کم می آورم، گاهی اوقات به عهد روز اولم با خدا فکر میکنم که من هم تنهایش گذاشتم... دلم برای تنهایی خدا می سوزد و دلم برای لحظه های تنها بودن با خدا دلتنگ میشود...

و همچنان منتظرم .... زیرا گفته اند که می آیی....

منتظرم...

.

.

.

.

خدایا رحم کن به کسی که هیچ بنده ای به او رحم نمی کند! و اقبال کن به کسی که هیچ شهری به او اقبال نمی کند!

حتی عشق را!

آب.....آب .....آب.....

آه از سرخی شفقی كه روز را به شب می رساند وآه از دهر آنگاه كه بر مراد سِفلگان می چرخد !

آن دل که تو دیده‌ای زغم خون شد و رفت  

وز دیده‌ی خون گرفته بیرون شد و رفت 

روزی به هوای عشق سیری میکرد  

لیلی صفتی بدید و مجنون شد و رفت ...

این روزها بیقرار رفتنم ، بی تاب دل بریدن از همه تعلقات  ، دلتنگ جدایی ها و غریبانه زیستن ، رفتن  و سوختن...

این روزها بی تاب سوختنم ، ذره ذره آب شدن و فنا شدن... ، معشوقه میخواندم ، اما قبل از رسیدن باید رفت ، باید برید ، باید از خودت بگذری و به او برسی...
دستم را بگیر و از همه تعلقات جدایم کن ، دلتنگ آمدنم... بیقرار پروازم ، بال گشودن و رفتن ، هر چند که بال هایم سوخته است ، اما بیقرارم ، بیقرار رسیدن به تو...
دستم را بگیر....

بغض گلوی آمهدی رو گرفته بود... وقتی از آقا حرف میزد اشک تو چشاش جمع شده بود ، میگفت احترام آقا رو نگه نمیدارن ، میگفت این نامه ای که آقای پرزیدنت نوشته بی ادبیه ، میگفت کلام آقا که منعقد شد حکم حکومتی که هیچ ، واجب شرعیه ، میگفت هر کار ما ، رفتار ما و کلام ما توی یه ظرف باید بگنجه و اونم کلام و رفتار آقاست...

آمهدی از آدم های زمان جنگ گله داشت ، میگفت اونروز ها حکومت خوبان بود و با خوبان چرخیدند که بعضی هایشان طینت واقعیشان مشخص نشد ، اما حالا که وقت مشخص شدن سره از ناسره بود باطنشان را نمایان کردند....

وقتی به صورت آمهدی نگاه میکردم ، خستگی و بی قراری تو صورتش موج میزد ...راستی چقدر موهایش سفید شده بود...آمهدی نگران آقا بود...نگران ارزش ها و همه خوبیها....

آمهدی عشقش ، جونش و همه زندگی اش فدای آقا بود ، آمهدی دلش خون بود ، چون دل آقا خون بود....

بغض گلوی آمهدی رو گرفته بود...

.

.

.

.

پینوشت:

آمهدی = آقا محمد مهدی = رئیس بزرگ = مرد دوران جنگ.... بی ادعا ، خاکی و پر از صفا و صمیمیت... فهمیده ، فعال و سرشار از ایده های نو.... کسی که همیشه دوستش داشته و میدارم../والسلام

دوست ندارم معیار دلم را هماهنگ با بارم امتیازات مسابقه بکنم...دوست ندارم شهیدم را برای کسب چند امتیاز شهید کنم...دوست ندارم آنگونه بنویسم که میخواهند...

میخواهم برای دل خودم بنویسم و برای شهید خودم ...

برای همه ستارگان خاکی هفت آسمان عشق